opis rasy / wzorzec


Wygląd ogólny i charakter:

Sznaucer miniaturowy jest zmniejszonym odbiciem swych większych braci, bez wad „skarłowacenia”. Powinien być mocnym, zwartym, grubokościstym psiakiem. W żadnym wypadku nie jest to pies „kanapowy”, malutki, drobniutki! Jego usposobienie to usposobienie sznaucera średniego z cechami temperamentu i zachowania psa miniaturowego. Inteligencja, pewność siebie, czujność, odwaga, wytrwałość i szybkość czynią z niego miłego psa pokojowego, ale także „dzwonek alarmowy” i psa towarzyszącego zarówno w mieszkaniach, jak i domach. Wszystkie odmiany sznucerów bardzo przywiązują się do swych właścicieli, chcą mieć jednego pana, którego słuchają najbardziej. Sznaucer miniaturowy mimo niewielkiego wzrostu, odwagą dorównuje swoim większym braciom. Jest żywym, dynamicznym, posłusznym, szybko uczącym się psem. Miłym, uczuciowym, bardzo rodzinnym, choć w stosunku do dzieci nie zbyt cierpliwy. Miniatury czarne różnią się nieco charakterem od swych krewniaków o pozostałych umaszczeniach. Są na ogół dość ostre i obdarzone większym temperamentem. Sznaucery potrzebują koniecznie bliskiego kontaktu z ludźmi. W żadnym wypadku nie tolerują nieuzasadnionej surowości, ani też zbyt wiele pobłażliwości. Należy pamiętać, iż sznaucery posiadają wyjątkową godność osobistą.

Podsumowując: Kto zrozumie sznaucery na zawsze pozostanie im wierny!


Wzrost:

Wysokość sznaucera miniaturowego, zarówno suk jak i psów, powinna się zawierać w granicach 30-35 cm. Pożądane jest, aby wzrost suk zbliżony był do dolnej granicy, psów do górnej. W żadnym razie sznaucer miniaturowy nie powinien być niższy niż 30 cm. Przerośnięcie również nie jest mile widziane, ale przy zachowaniu odpowiednich proporcji jest tolerowane.


Waga:

4kg do 7kg


Długość życia:

około 15 lat


Głowa:

Głowa jest silna, wydłużona, bez wyrazistego guza potylicznego, stopniowo zwężająca się od oczu do wierzchołka nosa. Stanowi połowę długości grzbietu (od kłębu do nasady ogona). Czoło płaskie. Kufa długa, nieco dłuższa niż mózgowioczaszka. Przełom czołowy (stop) wyraźnie zaznaczony. Grzbiet nosa prosty, równoległy do przedłużonej linii czoła. Muskulatura części pyskowej głowy dobrze rozwinięta. Ale bez naruszenia prostokątnej formy głowy (z brodą). Kufa zakończona w formie ściętego klina. Nozdrza duże, wargi przylegające. Kolor nozdrzy i warg czarny dla wszystkich umaszczeń.


Uzębienie:

Powinno być w zasadzie kompletne, a braki zębowe stanowią wadę, ale u miniatur podchodzi się do tej sprawy bardziej tolerancyjnie niż u olbrzymów i średnich, szczególnie u suk. Natomiast zgryz musi być nożycowy . Zęby powinny być duże, białe i zdrowe.


Uszy:

Wysoko osadzone, mogą być cięte lub nie cięte. Ucho skrócone: symetryczne, noszone pionowo. Ucho naturalne: załamane w kształt litery „V” lub małe ucho stojące, noszone Prosto, symetrycznie.


Oczy:

Jak najciemniejsze dla wszystkich umaszczeń, nieduże, owalne, osadzone frontalnie, o dolnej powiece przylegającej do gałki ocznej.


Szyja:

Raczej długa, o szlachetnie wysklepionym karku, proporcjonalna, nie za krótka ani za gruba. Kark mocny, skóra na spodzie szyi napięta i przylegająca.


Tułów:

Klatka piersiowa jest umiarkowanie szeroka, o płaskich żebrach i w przekroju poprzecznym owalna. Jej głębokość powinna stanowić połowę wysokości psa w kłębie. Przedpiersie, które utworzone jest przez wystającą przez staw barkowy rękojeść mostka, powinno być dobrze rozwinięte. Klatka piersiowa wznosi się lekko ku tyłowi, przechodząc w umiarkowanie podciągnięty brzuch. Słabizna- czyli odstęp między ostatnim łukiem żebrowym a biodrem- jest krótka, co decyduje o zwartości psa. Ogólna długość tułowia odpowiada mniej więcej wysokości w kłębie. Grzbiet jest krótki i lekko spadzisty. Jego górna linia opada lekko, poprzez pierwszy kręg kłębu, grzbiet i lekko zaokrąglony zad, aż do nasady ogona.


Ogon:

Ogon skrócony na około 3 kręgi, jest wysoko osadzony i noszony prosto.


Kończyny przednie:

Składają się z łopatki, ramienia, śródręcza i łapy. Łopatka i ramię powinny być długie i dobrze umięśnione. Łopatka przylegająca do tułowia, ustawiona do poziomu pod kątem 45 stopni. Ramię o przylegających łokciach powinno tworzyć z łopatką kąt 90 stopni. Przedramię powinno być proste, ustawione prostopadle do poziomu. Kończyny przednie oglądane od frontu, powinny być równoległe. Łapa „kocia”, okrągła, o krótkich, zwartych, wypukłych palcach, z twardymi, jędrnymi opuszkami i czarnymi pazurami.


Kończyny tylne:

Udo i podudzie, jako dźwignie ruchu, powinny być długie i dobrze umięśnione. Kąt między miednicą i udem powinien wynosić ok.100 stopni. Między udem i podudziem kąt ok.120 stopni. Kończyny tylne, widziane od tyłu powinny być ustawione równolegle.


Włos:

Okrywa włosowa jest szorstka. Winna być drutowata, twarda, gęsta. Składa się z miękkiego i gęstego podszerstka i twardego, szorstkiego włosa okrywowego. Przy dotyku powinien lekko odstawać, jakby sprężynował. Włosy głowy i kończyn również twarde. Na kufie typowa twarda broda, nad oczami krzaczaste brwi (grzywka).


Umaszczenie:

Wzorzec rasy przewiduje cztery rodzaje umaszczenia:

  • Czarne: wymagana jest czysta czerń
  • Pieprz-sól: celem hodowców jest uzyskanie pośredniej tonacji z równomiernie rozmieszanym silnie pigmentowanym „pieprzem” i szarym podszerstkiem. Dopuszcza się różne odcienie koloru, od ciemnostalowej do srebrzystej szarości. Ciemna maska podkreśla wyraz rasy i harmonizuje z danym odcieniem maści.
  • Czarno-srebrne: podszerstek i włos okrywowy są czarne, z białymi znaczeniami nad oczami, na spodzie szyi, na policzkach, na przedpiersiu, śródręczu, łapach, tylnej powierzchni kończyn tylnych, wokół odbytu. Czoło, kark i zewnętrzna strona uszu powinny być czarne.
  • Białe: całe ciało powinno być pokryte białym włosem. Pożądana jest czysta biel. Nozdrza, wargi, brzeg powiek i pazury muszą być intensywnie a oczy bardzo ciemne.

Jądra:

Samce powinny mieć dwa jądra, wyraźnie opuszczone do moszny


Wady:

Budowa zbyt ciężka lub za lekka, nisko- lub wysokonożna. Ciężka, kulista czaszka, krótka, szpiczasta kufa. Zmarszczki na czole. Uszy duże, kłapciaste, nisko osadzone, źle cięte, źle noszone. Oczy duże, okrągłe, a szczególnie wyłupiaste, jasne. Silnie zaznaczone łuki jarzmowe. Szyja krótka, gruba, o zwisającym podgardlu, szyja „jelenia”, źle osadzona. Zgryz inny niż nożycowy, zęby malutkie, źle wykształcone, noszące ślady przebytych chorób są wadą. Grzbiet miękki, karpiowaty, łękowaty, zbyt długi, rozwleczony. Płaskie, słabo rozwinięte przedpiersie. Zbyt podkasany, charci brzuch. Zad ścięty, wynikający z niewłaściwego ustawienia kości miednicy. Zajęczy ogon. Źle ukątowane kończyny przednie (powodują niewłaściwy ruch psa). Na zewnątrz wykręcone łokcie, do środka wykręcone pięty. Strome lub beczkowate kończyny tylne, długie łapy. Inochód. U samców jednojądrowość lub wnętrostwo są wadami dyskwalifikującymi. Włos zbyt długi, falisty, kosmaty lub jedwabisty. Pręga na grzbiecie, czarne siodło, maść łaciata. Wyraz teriera.


Dwa typy minisznaucera:

Cechy Typ Niemiecki Typ Amerykański
Wzrost: 30-35 cm, tendencja do „przestrzegania” w/w granic Optymalny dla suki:33cm; dla psa:35,6cm. Liberalnie traktowane przerosty
Głowa: Często niewielka Przeważnie bardzo piękna, silna, długa, dominująca nad resztą
Uzębienie: Dopuszczalny tylko i wyłącznie zgryz nożycowy Jako jedynie prawidłowy uznawany jest zgryz nożycowy, ale cęgowy nie jest wadą
Tułów: Coraz częściej drobniejszej kości; krótkość tułowia oraz głębokość klatki piersiowej porównywalna u obu typów Silniejszy, grubej kości, o szerszym froncie, lepiej zaznaczonym przedpiersiu, lepszej „górnej Linii” z wyraźnie zaznaczonym kłębem.
Kończyny: Często spotykane beczkowate kończyny; płyciej niż u amerykańskich kątowane dźwignie kończyn Bardzo często spotykane beczkowate kończyny; Głębiej kątowane dźwignie kończy od niemieckich, jednak czasami wydają się być „przekątowane” co powoduje widowiskowy, ale nieprawidłowy, toczący ruch i zbytnie „rozciąganie” podczas biegu
Ogon: Nieco nisko osadzony, ale zazwyczaj wysoko noszony Na ogół wyżej osadzony, lecz za wyjątkiem biegu, najczęściej podkulony, przy prezentacji wymaga ciągłego podtrzymywania
Sierść: Rzadsze owłosienie niż amerykańskich, za to włos twardy, szorstki, prosty Niezwykle efektowne, gęste owłosienie, lecz z reguły włos miękki, wełnisty, z dużą ilością podszerstka, często falujący, z tendencją do filcowania się
Umaszczenie: Z reguły brak problemów z czystością koloru To najsłabsza strona amerykańskich minisznaucerów, wynikająca z faktu iż Amerykanie kojarzą między sobą wszystkie umaszczenia. Największe problemy mają sz.czarne, gdzie występuje odbarwienie do grafitu, lub tendencja do zbrunatnienie czerni.
Charakter: Niestety zbyt często są hałaśliwe, znerwicowane. Zrównoważone, spokojniejsze i dużo mniej szczekliwe niż niemieckie